︎︎︎



Magdalena Żołędź
OBRAZ DYKTOWANY Z ZEWNĄTRZ
Galeria Pierwsze Piętro,
Krakowska 1, Opole


Wernisaż: 10.09.2021, 17:00
Czas trwania wystawy: 10 - 28.09.2021

😂️Spotkanie dotyczące projektu w kontekście twórczości Krzysztofa Buckiego połączone z oprowadzaniem autorskim: 14.09.21, godz. 18:30


Oprawa dźwiękowa wystawy została skomponowana przez Agatę Kneć


︎︎︎ link do wydarzenia 

Inspiracją do stworzenia projektu była wczesna twórczość Krzysztofa Buckiego, koncentrująca się na eksperymentach formalnych. Bucki był malarzem, który od 1961 r. tworzył w Opolu, aktywnie kreując opolskie środowisko artystyczne. Wystawa jest próbą rekonstrukcji problematyki, którą zajmował się artysta w jego wczesnej twórczości - zastosowaniem precyzyjnej metodologii tworzenia obrazów opartej na skomplikowanych rozumowaniach popartych dyscyplinami matematycznymi. Autorka wystawy odnosi tę problematykę do natury fotografii cyfrowych oraz polemizuje z możliwością zawładnięcia obrazem jakąkolwiek metodologią ich wydobywania (tworzenia). „Z podjętej próby analizy kompozycji Buckiego wynika jasno, że nie estetyczna kontemplacja form geometrycznych, nie smakowanie jest ich inspiracją, lecz naukowa dociekliwość, logika myślenia i matematyczna spekulacja” (Kowal, 1963).

Postfotografia to cybernetyczny organizm, hybryda powstająca ze skrzyżowania obrazu i organizmu. To postać fikcyjna, a jednocześnie wytwór społecznej rzeczywistości. Na rzeczywistość tę składają się hiperstechnologiowane społeczeństwo oraz ikonosfera, która przestała być jedynie metaforą. Zamieszkaliśmy w obrazie i obraz zamieszkał w nas (Fontcuberta, 2018). Projekt poznawania genomu fotografii cyfrowej jednoczy gatunek obrazowy, gdyż dokładnie bada strukturę genetyczną plików obrazowych. Technologiczne interwencje w żywą materię fotografii cyfrowej, wytwarzają współzależność między obrazem i człowiekiem.

Międzynarodowy ruch posthumanistyczny stworzył pojęcie „obrazowego doświadczenia”, z jednej strony wydobywając na światło dzienne wszystko to, co pozwala połączyć fotografie we wspólnotę, a z drugiej demaskując ukrytą za tym pojęciem niesprawiedliwość i zniewolenie. Wyzwolenie możliwe jest tylko wtedy, gdy uświadomimy sobie (zrozumiemy imaginacyjnie), na czym polega zniewolenie i gdy zdołamy wyobrazić sobie inne możliwości. We współczesnej science fiction roi się od postfotografii – obrazowych mieszańców z maszynami, które zaludniają dwuznaczne światy, jednocześnie naturalne i sztucznie sfabrykowane. Tkankę postfotografii tworzy fikcja i życiowe doświadczenie i to ona modyfikuje wszystko, co zalicza się do sfery obrazowego doświadczenia. A jest to walka na śmierć i życie, z tym że granica między science fiction a społeczną rzeczywistością jest już jedynie optyczną iluzją.

Należy to odczytywać w świetle tradycji utopijnej fantazji o uwolnieniu się cyfrowego obrazu od człowieka oraz konieczności spełniania jego figuratywnych zachcianek. Postfotografia pochodzi ze świata postobrazowego, stąd nie zdradza skłonności do mimesis. Nie pociąga jej udostępnianie swojego cyfrowego ciała na wyświetlanie ludzkich podobizn. Nie ulega też innym pokusom sztuki figuratywnej jak próba opowiadania prawdy. Historia postfotografii jest pozbawiona początku (w zachodnim znaczeniu tego słowa). To przerażająco apokaliptyczny telos - nasilające się w zachodniej kulturze zakrywanie rzeczywistości obrazami, i jednocześnie ostateczne wcielenie „ja”, nareszcie wyzwolonego z jakichkolwiek zależności. Postfotografia to obraz swobodnie poruszający się w przestrzeni. Wkrótce umożliwi zaskakujący rozwój obrazu, który już stanowić będzie autonomiczną formę, współistniejącej na równi z innymi podmiotami.

👆 Magdalena Żołędź, „Manifest obrazu postfotograficznego” (fragmenty). Tekst stanowi parafrazę „Manifestu cyborgów” (Haraway) oraz „Po człowieku” (Braidotti).





Magdalena Żołędź (www) jest artystką wizualną i doktorantka na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. W swoich poszukiwaniach koncentruje się na postfotografii. Tworzy fotografie, wideo, obiekty, teksty i książki. Eksperymentuje z ideą ewolucji obrazów cyfrowych, często odwołując się do posthumanizmu. Używa metody pisania tekstów science-fiction, aby odkrywać nowe zjawiska związane z współczesną ikonosferą. Między 2018 a 2019 prowadziła badania doktorskie na Slade School of Fine Art, University College London. Członkini 280a, współzałożycielka portalu POSTFOTOGRAFIA.PL

Agata Knieć (www) to multidyscyplinarna artystka tworząca instalacje, wideo i dźwięk, często szukając połączenia między tymi mediami. Jej praktyka artystyczna koncentruje się na byciu człowiekiem, egzystencji i emocjach. Kneć eksperymentuje z relacjami między fizycznością a dźwiękiem. W ramach podejścia intermedialnego w swoich projektach stara się poszerzać możliwości komunikowania się ze sztuką i poprzez sztukę. Kneć jest założycielem kuratorskiego projektu FORMA>>>organizującego eksperymentalne koncerty w wyjątkowych lokalizacjach. Jest członkiem niezależnego kolektywnego radia Radio Kapitał i kuratorem muzycznym DOMIE – społecznej, artystycznej, architektonicznej i ekonomicznej przestrzeni kolektywnej samoopieki. Występuje na żywo. Tworzy eksperymentalne/drone/ambient techno i odtwarza sety DJ-skie jako Ht t p s://aaa (link).


😂️ Wystawa powstała dzięki stypendium Marszałka Województwa Opolskiego „Marszałkowskie Talenty” i jest współfinansowana ze środków Województwa Opolskiego.